ฉันเลือกไม่ผิดใช่ไหม ที่รักเธอ

นอกจากครอบครัวแล้ว เธอคือคนอื่น ที่ฉันรักมากที่สุด คือคนที่ฉันยอม และให้อภัยอย่างที่สุด
ฉันรู้สึกว่า ใช่แล้ว คนนี้แหละ ที่ฉันอยากจะวางใจ ใช้ชีวิตด้วย เธอช่างเข้าอกเข้าใจฉัน เข้าใจในตัวตนของฉัน มีน้ำใจ อารมณ์ดี

แต่วันนี้ ฉันเริ่มลังเล เธอมีบาดแผลเล็ก ๆ อยู่ในใจ มันเป็นบาดแผลแห่งความเจ็บช้ำน้ำใจ ที่เธอเคยได้รับจากใครคนก่อน เธอจะคอยระแวงอยู่ตลอดเวลา คิดกลัวว่าฉันจะนอกใจ โธ่.. ที่รัก ฉันจะทำอย่างนั้นกับเธอได้ยังงัยล่ะ ก็ฉันออกจะรักเธอมากขนาดนี้ เราเคยผ่านช่วงวันคืนที่เลวร้ายมาด้วยกันตั้งมากมาย มันยังไม่พอที่จะทำให้เธอไว้เนื้อเชื่อใจฉันอีกเหรอ ฉันไม่เคยโกหกเธอเลยแม้เพียงครั้ง แต่ทำไม เธอกลับตอบแทนความรัก ความซื่อสัตย์ ที่ฉันมีให้ ด้วยถ้อยคำผรุสวาส ฉันได้แต่เฝ้าถามตัวเองเรื่อยไป ทุกครั้งที่เรามีความคลางแคลงใจ เธอไม่เคยรับรู้ ความรู้สึกของฉันเลยเหรอ เธอไม่เคยสัมผัสแววตาอบอุ่น และแสนรักใคร่ เวลาที่ฉันมองเธอหรอกหรือ เธอคิดว่า ฉัน ที่รัก.. และอดทนกับอุปสรรคที่เคยเกิดขึ้นกับเราในอดีต ฉัน ที่คอยเป็นห่วง และให้กำลังใจเธอ ในยามที่เธอผิดหวัง ฉันจะทำอย่างนั้นกับเธอได้ลงคอหรือ

ไม่เลย ... ฉันไม่เคย ไม่เคยเลยที่จะอยากมีใคร ขณะที่ฉันมีเธออยู่ในใจ ฉันไม่อาจบอกได้หรอก ว่าฉันจะมีเธอเพียงคนเดียว ตลอดไป ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเธอ แต่ฉันไม่อาจตัดสินอนาคตได้ สิ่งที่ฉันจะสามารถบอกได้อย่างเต็มปาก ก็คือ ฉันจะไม่มีวัน รักใครพร้อม ๆ กันสองคน ฉะนั้น วางใจเถอะ ตราบใดที่ฉันยังรักเธอ ฉันจะไม่มีวันรักคนอื่น ...

จนวินาทีนี้ ฉันก็รักเธอ แต่ฉันสับสนเหลือเกิน ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหม ที่รักเธอ ฉันรู้สึกมีความสุขมาก เวลาเราอยู่ด้วยกัน ทำกิจกรรมอะไรหลาย ๆ อย่างร่วมกัน แต่พอถึวงคราวที่เราไม่ลงรอยกัน ฉันรู้สึกว่า ฉันเจ็บปวด ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นกับเราบ่อย ๆ ฉันกลัว กลัวว่าวันนึง รักที่ฉันมีให้เธอ มันจะลดน้อยลง น้อยลง จนฉันไม่สามารถรักเธอได้อีกต่อไป ฉันไม่ชอบเลย เมื่อถูกกล่าวหา ทุกครั้งที่เธอเข้าใจอะไรไปเอง และมากล่าวโทษฉัน ฉันจะรู้สึกแย่มากทุกครั้ง ฉันเสียใจนะ ที่ความรักของฉัน ไม่มากพอที่จะส่งเข้าไปในหัวใจเธอ ไม่อุ่นพอ ที่จะทำให้เธอคลายความหนาวเหน็บ ไม่เพียงพอ ที่จะอุดช่องว่างของใจเธอ ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำอย่างไร เธอถึงจะไว้วางใจฉัน ฉันไม่รู้ว่า ฉันจะรักคนที่เอาแต่ระแวงฉันไปได้อีกนานซักเท่าไหร่ ถ้าใจเธอ เต็มไปด้วยแผล ฉันเข้าใจ แต่แผล มันไม่มีวันหายไปหรอก ถ้าเธอเอง ยังคอยถือมีดที่ทำร้ายเธอ แล้วเอามีด มาทิ่มแทงตัวเธอเองตลอดเวลา เธอเอาประสบการณ์อันเลวร้ายในอดีตของเธอ มาเป็นกรณีตัวอย่างอยู่ตลอดเวลา บางครั้ง เหตุการณ์เดียวกัน อาจมาจากคนละสาเหตุ คนละที่มา ฉันอาจจะทำอะไร ที่ทำให้เธอ คิดไปในทางนั้น นั่นอาจเพราะ มันไปพ้องกับเหตุการณ์ หรือคำพูดของคนรักของเธอในอดีต แต่ที่รัก เชื่อเถอะ ฉันไม่ได้มีเจตนาเดียว กับคนเก่าของเธอแน่นอน เรื่องเพียงเรื่องเดียว เธอไม่อาจจะเอามาเป็นตัวอย่างตัดสิน เรื่องที่คล้าย ๆ กันได้หรอกนะ ความแตกต่างมันมี

ฉันก็ไม่รู้ ว่าความรักของเราจะเป็นอย่างไร แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ ว่า ในขณะนี้ ฉันรัก และมีแต่เธอเพียงคนเดียว

หมดแล้วหรือ ???? ความไว้ใจ

สิ่งดี ๆ ที่เรามีให้กัน มันไม่ได้ทำให้อะไร ๆ ดีขึ้นมาเลย เธอก็ยังเป็นคนงี่เง่า เอาแต่ใจเหมือนเดิม
เธอรักและเป็นห่วง อันนั้น ฉันเข้าใจ และรับรู้ได้ แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมเธอถึงไม่เคยไว้ใจฉันเลย
ทุกครั้ง ที่มีเรื่องราวอะไรซักอย่างเกิดขึ้น เธอมักจะมุ้งเน้นไปในทางที่ว่า ฉันจะต้องมีคนใหม่ ฉันจะต้องหาคนใหม่เสมอไป ทำไมล่ะ ฉันอาจจะดูอารมณ์ไม่ดี หรืองอแง ในตอนนี้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้รักเธอ หรือรักเธอน้อยลงไปเลย ฉันก็รักเธอ เหมือนที่เคยรัก เพียงแต่ บางช่วงอารมณ์ ฉันก็มีความทุกข์ของฉัน มันก็เท่านี้เอง

แค่บางที เธอมาเจอฉันที่อยู่ในสภาพไม่อยากคุยกับใคร เธอก็เข้าใจผิดซะใหญ่โต ฉันไม่ได้ต้องการจะเข้าใจเธอหรอกนะ ในตอนนี้ ฉันต้องการเข้าใจตัวของฉันเอง

ฉันมีความทุกข์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตฉัน และฉันก็รักเธอไม่เปลี่ยนแปลง แต่ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่อธิบายเรื่องราว และความคิดของฉัน ให้เธอฟังอีกแล้ว ไม่ว่าเธอจะเข้าใจอย่างไร ก็สุดแท้แต่เถอะนะ ฉันเหนื่อยที่จะอธิบายแล้ว

DOULOS เรือแห่งความหวัง

เมื่อวานนี้ (22 สค. ) ได้มีโอกาสไปเที่ยวสถานที่ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นแหล่งความรู้ ความน่าสนใจ และความยิ่งใหญ่ ในเวลาเดียวกัน เรือดูโลส!!! จริง ๆ แล้ว เขามาจอดเทียบท่าอยู่ที่บ้านเรา (ท่าเรือคลองเตย) ตั้งเกือบเดือนแน่ะ ยังโชคดีนะ ยังมีโอกาสไปชม ถึงจะเป็นวันรองสุดท้าย ที่ผู้ชมแน่นขนัดก็ตามที

กว่าจะเดินทางไปถึง ก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว แต่ความร้อนจากแดด ก็ยังไม่ร้อนแรงเท่าความร้อนจากผู้คนที่เข้ามาเยี่ยมชมเรือ

ผู้คนมากมาย เดินเข้า ๆ ออก ๆ เรือกันเป็นว่าเล่น ในตอนแรกที่มาถึง ตกใจในจำนวนผู้คนอยู่เหมือนกันนะ เค้ามาทำอะไรกันเยอะแยะเนี่ย เราคิดว่า คนจะไม่เยอะเท่าไหร่ซะอีกนะ ที่ไหนได้ เดินกันขวักไขว่เลย เยอะขนาดไหนน่ะเหรอ หึหึ... เยอะจนเราแทบจะเป็นลมเพราะความร้อนอบอ้าวที่เกิดจากการเบียดเสียดของผู้คนน่ะสิ

เดินไปก็ร้อนไป หนังสือภาษาอังกฤษเพียบเลย เริ่มต้นที่ 80 บาทได้ ที่นี่เค้าตั้งราคาเป็น unit น่ะ

100 Unit = 80 Baht. ราคาถูกนะ สำหรับหนังสือภาษาต่างชาติ บนเรือก็จะมีอาสาสมัครจากประเทศต่าง ๆ เดินกันขวักไขว่เชียว

โอย ร้อน !!! อยากจะเป็นลม แล้วก็เดิน ๆ ๆ ไปจนถึงมุมหนังสือเกี่ยวกับพวกทำอาหารและขนม มุมนี้ดีจัง ลมเข้าด้วยหล่ะ ตกลงใจ ยืนเนียนอ่านหนังสือมันตรงนี้แหละฟระ ตู ยืนเนียนได้ซักพัก ก็เดินเนียนต่อไปจนถึงด้านกราบขวาของเรือ เห็นชาวบ้านเค้าออกมายืนรับลมกัน (แหม ความคิดดีนี่คะ คุณพี่ ยืนเนียนด้วยอีกคนละกัน คริ คริ)

แหมมม ลมมันเย็นดีจิง ๆ เล้ย เฮ่ออ ซาบาย สบายจนอยากหลับเลย แต่เกรงใจชาวบ้าน เอ่อ คือว่า ยังพอมียางอายอยู่บ้างง่ะ (_ _')

ซักพัก ใหญ่ ๆ ก็ยอมสละที่ยืนให้ชาวบ้าน เค้ามาซึมซับอารมณ์เดียวกันกะเราบ้าง เข้าใจ ๆ ว่าอยากมายืนรับลมกันบ้าง ก็นะ อาม่า อากง ยังมาเลยค่า พาหลานมาเที่ยวดูเรือ เลยต้องหลีกทางเค้า ไม่งั้น เดี๋ยวจะกลายเป็นคนไม่มีน้ำใจ จริง ๆ ก็ไม่อยากมีน้ำใจหรอก สถานการณ์มันบังคับ

หลังจากอิดอออด เอ้อระเหยอยู่พักใหญ่ ก็สำเหนียกได้ ว่าควรจะกลับซะที มันจะมืดแล้ว อันตราย

ทริปเล็ก ๆ ก็เลยจบลง รอก่อนนะ ถ้าคราวหน้ามาอีก จะไปหาใหม่